BELGIAN CAMPAIGN FOR AN ACADEMIC AND CULTURAL BOYCOTT OF ISRAEL (BACBI)
 

 
 


Oproep voor de academische boycot van Israël.

Update: 25 maart 2017.

1. Dit jaar zal het VN-verdelingsplan voor Palestina 70 jaar oud zijn (in 1948 werd het gevolgd door de Nakba of Catastrofe). De militaire bezetting, vervolgens, van de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem, de Gaza Strook en de Golanhoogten zal dit jaar een halve eeuw oud zijn. Zoveel jaren later blijft het Palestijnse volk nog altijd verstoken van zijn grondrecht op een vrij en waardig bestaan. De repressie door de Israëlische ordestrijdkrachten gaat dagelijks gepaard met schendingen van het internationaal recht en de mensenrechten. Kinderen In het bijzonder zijn het slachtoffer van Israëlisch geweld; sedert 2014 wordt al maar meer met scherp geschoten. In 2016 werden 35 kinderen door Israëlische soldaten, politie en gewapende kolonisten doodgeschoten. Het was daarmee voor kinderen het meest dodelijke jaar van het voorbije decennium. Nog in 2016 zaten ruim 7.000 Palestijnen, waaronder 400 kinderen, opgesloten in Israëlische gevangenissen en waren er het slachtoffer van zware mishandeling en foltering. En nog altijd in 2016 gingen landroof en afbraak van woningen in versneld tempo door: sedert 2009 bereikte het aantal slopingen - in de West Bank en Oost-Jeruzalem, maar ook in Israël zelf - een recordhoogte. Aan de gewelddadige etnische zuivering, kolonisering en uitbreiding van nederzettingen komt er geen einde, wel integendeel.

Elke nacht worden er Palestijnse volwassenen en kinderen geterroriseerd door binnenstormende, gewapende en gemaskerde soldaten die de huisraad kort en klein slaan en mannen en/of kinderen onder groot geweld ontvoeren naar een onbekende bestemming. Overdag, moeten ze urenlange aanschuiven aan de honderden checkpoints, wachtend tot ze mogen passeren, en moeten zij zich de willekeur, racistische vernederingen en (soms dodelijke) geweldplegingen van gewapende soldaten en grenspolitie laten welgevallen. In de Gazastrook, bijna 3 jaar na de (voorlopig) laatste moorddadige invasie, overleven de bijna 2 miljoen inwoners (in meerderheid vluchtelingen) ternauwernood onder een barbaarse, middeleeuwse blokkade die haar tiende jaar ingaat. Voeg de verwoestingen van huizen en infrastructuur (elektriciteit, drinkbaar water, klinieken...), de onmenselijke leefomstandigheden (niet in de laatste plaats voor kinderen) en de terugkerende militaire agressies samen, en je hebt een beeld van hallucinante uitzichtloosheid. Die situatie is geen natuurramp maar het resultaat van een jarenlange Israëlische politiek. De hypothese daarom dat we te maken hebben met een politiek van geleidelijke genocide, wint al maar aan overtuigingskracht. De vluchtelingen en hun nakomelingen, tenslotte, kwijnen al decennia weg in de 59 kampen verspreid over de Bezette Gebieden en de omringende landen; de oorlog in Syrië heeft hun rampzalige situatie nog extra verergerd; een terugkeer naar Palestina wordt hen door de bezetter geweigerd.

2. De voortdurende onderdrukking van het Palestijnse volk door de Israëlische staat behelst méér dan militaire bezetting. De auteurs van een recent, geruchtmakend VN rapport over Apartheid [1] komen tot de conclusie "that available evidence establishes beyond a reasonable doubt that Israel is guilty of policies and practices that constitute the crime of apartheid as legally defined in instruments of international law". Het rapport, inderdaad, brengt een gedetailleerde analyse van de Israëlische wetgeving, beleidsmaatregelen en praktijken die het Israël mogelijk maken een apartheidregime te voeren dat "dominates the Palestinian people as a whole, d.w.z. met inbegrip van de Israëlische Palestijnen en de miljoenen vluchtelingen. Het internationaalrechtelijk verbod op apartheid is een "ius cogens". Dat betekent dat "the United Nations and its agencies, and all Member States, have a legal obligation to act within their capabilities to prevent and punish instances of apartheid that are responsibly brought to their attention". Maar iets vergelijkbaars geldt ook voor burgers en civiele organisaties: "civil society institutions and individuals also have a moral duty to use the instruments at their disposal" (p.53 van het rapport).

Tegelijk met raciale segregatie en geïnstitutionaliseerde raciale discriminatie, worden de Palestijnen ook geconfronteerd sedert 1948 met een gecoördineerde politiek van door de Staat georganiseerde onteigening van Palestina: onteigening van haar territorium, haar natuurlijke en materiële hulpbronnen en economie, vernietiging van haar stedelijk en landschappelijk patrimonium, uitwissen van haar geschiedenis, haar cultuur en haar identiteit. Wat beoogt wordt, is een complete aantasting van het maatschappelijke en politieke weefsel: de Israëlische socioloog, Baruch Kimmerling, noemde het een “politicide”. De etnische zuivering gaat onverminderd verder. De overgebleven Palestijnen, zo luidt het, moeten zich leren schikken naar een “leven als honden” (Moshe Dayan, 1967), zonder waardigheid en in afgesloten enclaves, reservaten of "Bantoestans". De gelijkenissen met Zuid-Afrika zijn inderdaad opvallend: ook daar, inderdaad, volgden "the architects of apartheid... a strategy of so-called “grand apartheid” to secure white supremacy in the long term through the country’s geographic partition into white areas (most of the country) and disarticulated black areas" (het UN-ESCWA Rapport, p.46).

3. De Israëlische universiteiten vormen een institutionele pijler van een gemilitariseerde maatschappij. Zij helpen de onderdrukking en apartheid ideologisch en wetenschappelijk legitimeren en faciliteren. Het leger (IDF) onderhoudt een organische band met de universiteiten en is vaak fysiek aanwezig op de campussen. Vele professoren zijn hogere (reserve)-officieren en universiteiten bieden speciale programma’s aan voor leger- en veiligheidspersoneel; de grote universiteiten geven ook onderdak aan semi-militaire studiecentra in dienst van Israëls "nationale veiligheid". Op het technologische vlak wordt in samenwerking met leger en wapenindustrie bijgedragen aan de ontwikkeling van high-tech wapensystemen (bv. gevechtsdrones technologieën). Aan het 'Technion' wordt zelfs een speciale opleiding georganiseerd voor toekomstige wapenhandelaars. Die handelaars genieten hoe dan ook een belangrijk voordeel op hun internationale concurrenten: hun producten zijn “field-tested” in de Bezette Gebieden, als laboratorium, met de bijna 5 miljoen Palestijnen als “lab-rats”. Hetzelfde kan men mutatis mutandis zeggen van de Israëlische veiligheidsindustrie. Dankzij de samenwerking tussen de universiteiten, de technologiesector, de militaire inlichtingendiensten en de "homeland security" bedrijven en met de expertise verworven met de onderdrukking van de Palestijnen positioneert Israël zich als een mondiale marktleider inzake veiligheidssystemen. De "zonden van Israël" zijn dus "good for business".

4. Het strategische belang, voor Israël, van wetenschap en technologie verklaart waarom de academische boycot zoveel meer weerstand oproept vanwege de Israëlische overheid en haar buitenlandse lobby’s, dan de economische. Hij helpt de ideologische infrastructuur blootleggen van de koloniale en koloniserende staat. Wetenschappelijke en high-tech realisaties, samen met artistieke, vormen bovendien een essentieel bestanddeel van de “Brand Israel” campagne. Zij werd in 2005 gelanceerd om Israël voor een westers publiek presentabel te maken als een "normaal", westers, democratisch en “hip” land.

Geen enkele Israëlische universiteit of faculteit heeft ooit publiekelijk afstand genomen van, verre van geprotesteerd tegen de bezettingspolitiek of de Gazaoorlogen. Integendeel: ze hebben die invasies toegejuicht en de student-soldaten die eraan deelnamen, extra beloond. Evenmin heeft er ook maar één haar solidariteit betuigd met de gediscrimineerde Palestijnse collega’s en studenten. Weliswaar hebben een aantal Israëlische academici de politiek van hun land publiekelijk gecontesteerd, sommigen hebben zich aangesloten bij de boycotcampagne ("Boycott from Within"), maar hun aantal is bitter klein : hoogstens enkele honderden op een totaal van bijna 9.000. Vandaag zijn zij zo goed als monddood gemaakt zo al niet gebroodroofd, na georkestreerde haatcampagnes (o.m. door "NGO Monitor", opgericht aan de Bar-Ilan University, and Im Tirzu). Met de boycot willen we ook hen een hart onder de riem steken.

5. Eén van de eerste slachtoffers van Israëls koloniale politiek is het recht van de Palestijnen op toekomstgericht onderwijs en onderzoek. In boycotdiscussies wordt vaak met de vlag gezwaaid van de “academische vrijheid”, maar dan niet die van de Palestijnse professoren. Hùn academische vrijheid wordt nochtans dagelijks met voeten getreden; hùn recht op mobiliteit en academische samenwerking (binnen- en buitenlands) wordt steeds verder beknot. In 2016, aldus een rapport, "the occupation’s violations resulted in the death of 26 students and one teacher, as well as the wounding of 1,810 students and 101 teachers and administrators, noting that 198 students, teachers and employees were arrested from the West Bank"(2. Bij protesten riskeren docenten en studenten gemolesteerd, opgepakt en opgesloten te worden. Campussen worden door zwaarbewapende soldaten bestormd en infrastructuur, bibliotheken, archieven enz. worden kwaadwillig vernield. De Al Quds, Kadoorie en Birzeit universiteiten waren al verscheidene malen het slachtoffer van dit soort van kwaadaardige hooliganisme.

6. Met religieus en ultranationalistisch uiterstrechts aan de macht in Israël en een samenleving die “extreem gehersenspoeld is en steeds nationalistischer, religieuser, extreemrechtser en zelfs racistischer wordt” (Gideon Levy), is er geen hoop op een verandering van politiek van binnenuit. Alleen internationale, externe druk zal een omslag kunnen teweeg brengen. In afwachting van internationale sancties, ligt de Palestijnse hoop op rechtvaardigheid en het herstel van hun menselijke waardigheid bij de internationale BDS-campagne (Boycott Divestment, Sanctions) die zij in 2005 gelanceerd hebben. Zij dient een even belangrijke rol te spelen als in het geval van Zuid-Afrika waar de internationale boycot ertoe bijdroeg om een einde te stellen aan de Apartheid aldaar. Geen wonder, daarom, dat het ESCWA-rapport als aanbeveling opneemt: "National governments should support boycott, divestment and sanctions activities and respond positively to calls for such initiatives". En: "Efforts should be made to broaden support for boycott, divestment and sanctions initiatives among civil society actors" (p. 56). Het transnationale activisme van de civiele samenleving moet ertoe bijdragen "(to) exert pressure on Israel to dismantle apartheid structures and negotiate in good faith for a lasting peace that acknowledges the rights of Palestinians under international law and makes it possible for the two peoples to live together on the basis of real equality" (o.c., p. 53).

Israël is een militaire wereldmacht die oorlog voert tegen een weerloze, civiele bevolking. Noch vanuit militair noch vanuit juridisch noch vanuit ethisch oogpunt valt een aanvaardbare reden te bedenken waarom alleen déze staat zich niet zou hoeven te schikken naar het internationaal recht en de fundamentele ethische en juridische regels ervan. Aan Israëls positie van "uitzonderlijkheid" en straffeloosheid moet een einde komen. Volgens het internationaal recht hebben derde landen de verplichting erover te waken dat zijn voorschriften ook door Israël geëerbiedigd worden. Resolutie 2334 van de VN Veiligheidsraad van 23 december 2016 met haar veroordeling van Israëls koloniseringspolitiek is een belangrijk signaal maar noch maatregelen voor de toepassing ervan noch sancties in geval van weigering zijn erin opgenomen.

7. Binnen BDS neemt de academische en culturele boycot een bijzondere plaats in. Ook hier stamt de oproep uit het Palestijnse middenveld. Het Palestijnse PACBI (Palestinian Academic and Cultural Boycott of Israel) is er de stuwende kracht van en het vindt in steeds meer universiteiten in de wereld gehoor. De academische boycotcampagne richt zich op Israëls academische instellingen wegens hun verregaande collusie met de criminele politiek van de overheid. Tegelijkertijd verbindt ze zich tot ondersteuning van de Palestijnse collega’s en studenten. Dankzij hun veelgeprezen “soemoed” of standvastigheid, gelukkiglijk, slagen de Palestijnen erin, waar ze zich ook bevinden stand te houden als samenleving. Ze rekenen echter op onze solidariteit. Laten we hen niet in de steek laten.

Het Belgische BACBI kreeg reeds de steun van 480 intellectuelen en collega’s uit alle Belgische universiteiten. Zoals in de Beginselverklaring uitdrukkelijk gesteld wordt, geldt de boycot enkel instellingen. De samenwerking met individuele professoren of onderzoekers staat niet ter discussie, behalve wanneer zij uitdrukkelijk en officieel omkaderd wordt door een Israëlische instelling of de Staat; het feit dat iedere academicus automatisch tot een instelling behoort waardoor hij bezoldigd wordt, vormt geen bezwaar. Valt ook niet onder de boycot: de deelname aan wetenschappelijke netwerken die onder hun partners onder meer ook Israëlische onderzoekers tellen. Tenslotte is de boycot geen doel op zich maar een tijdelijke tactiek die erop gericht is bij te dragen tot de realisatie van de rechten van de Palestijnen.

We nodigen u graag uit om de BACBI Beginselverklaring te onderschrijven op: bacbi-sign.htm.


Noten:

1. "Palestine and the Israeli Occupation, Issue No. 1: Israeli Practices towards the Palestinian People and the Question of Apartheid", UN-ESCWA (UN Economic and Social Commission for Western Asia), March 15, Beirut 2017 (pdf, 74p.). Het onderzoeksteam werd geleid door de professoren Richard Falk en Virginia Tilley. Onder zware druk, echter, van Israël en de VS heeft Secretaris-Generaal van de VN, Antonio Guterres, de ESCWA verplicht het rapport te verwijderen. Als protest heeft de VN Vice-Secretaris-Generaal en ESCWA Executive Secretary, Mevr. Rima Khalaf, ontslag genomen. Haar ontslagbrief kan gelezen worden op: klik hier! Wij hebben het integrale rapport opgeslagen op de BACBI website: klik hier! De "Executive Summary" kon ook apart gelezen worden maar werd eveneens verwijderd. Zie ook op deze website: klik hier! De Samenvatting is ook online te lezen op de website van Jadaliyya, klik hier!

2. Zie: "Report: Israel kills 26 Palestinian students, arrests 198 in 2016" (MEMo, Feb 28, 2017): klik hier!

PS Voor verdere vragen omtrent de academische boycot, bezoek aub de FAQs pagina: klik hier! Lees ook: Lawrence DAVIDSON, "Why The Academic Boycott Is Necessary", klik hier.


De BABCI Stuurgroep: Prof. Marie-Christine Closon (UCLouvain), Prof. Patrick Deboosere (VUBrussel), Dr. Pascal Debruyne (UGent), Prof. Lieven De Cauter (KU Leuven), Em.Prof. Herman De Ley (UGent), Lieve Franssen (dirigent Brussels Brecht-Eislerkoor), Carl Gydé (directeur CAMPO), Prof. Perrine Humblet (ULBruxelles), Prof. Marc Jacquemain (ULiège), Raven Ruëll (regisseur).



________________________________


 

Current Affairs

    Voor het archief klik hier!



 

 
See Copyrights - Disclaimer - Privacy.
(Free script provided by JavaScript Kit).

Webmaster: email