BELGIAN CAMPAIGN FOR AN ACADEMIC AND CULTURAL BOYCOTT OF ISRAEL (BACBI)
 

 
 


Oproep voor de academische boycot van Israël.

Update: 14 januari 2017.

1. Dit jaar zal het VN-verdelingsplan voor Palestina 70 jaar oud zijn (in 1948 werd het gevolgd door de Nakba of Catastrofe). De militaire bezetting, vervolgens, van de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem, de Gaza Strook en de Golanhoogten zal dit jaar een halve eeuw oud zijn. Zoveel jaren later blijft het Palestijnse volk nog altijd verstoken van zijn grondrecht op een vrij en waardig bestaan. De repressie door de Israëlische ordestrijdkrachten gaat dagelijks gepaard met schendingen van het internationaal recht en de mensenrechten. Sedert het uitbreken van de "Jongerenintifada" (oktober 2015) kwamen 274 Palestijnen om onder Israëlisch wapengeweld, waaronder 78 kinderen een 24 vrouwen, met daaronder 12 minderjarigen. Kinderen, in het bijzonder, waren het slachtoffer van het ergste geweld sedert 10 jaar. In 2016 zaten ruim 7.000 Palestijnen, waaronder 400 kinderen, opgesloten in Israëlische gevangenissen en waren het slachtoffer van zware mishandeling en foltering. Nog altijd in 2016 gingen landroof en de afbraak van woningen in versneld tempo door: sedert 2009 bereikte het aantal slopingen - in de West Bank en Oost-Jeruzalem, maar ook in Israël zelf - een recordhoogte. Aan de gewelddadige etnische zuivering, kolonisering en uitbreiding van nederzettingen omt er geen einde, wel integendeel.

Elke nacht worden er Palestijnse volwassenen en kinderen geterroriseerd door binnenstormende, gewapende en gemaskerde soldaten die de huisraad kort en klein slaan en mannen en/of kinderen onder groot geweld ontvoeren naar een onbekende bestemmin. Overdag, bij het dagelijkse urenlange aanschuiven aan de honderden checkpoints, wachtend tot ze mogen passeren, moeten zij zich de willekeur, racistische vernederingen en (soms dodelijke) geweldplegingen van gewapende soldaten en grenspolitie laten welgevallen. In de Gazastrook, bijna 3 jaar na de (voorlopig) laatste moorddadige oorlog, overleven de bijna 2 miljoen inwoners ternauwernood onder een middeleeuwse blokkade die haar tiende jaar ingaat. Voeg de verwoestingen van huizen en infrastructuur (elektriciteit, drinkbaar water, klinieken...), de onmenselijke leefomstandigheden (niet in de laatste plaats voor kinderen) en de terugkerende militaire agressies samen, en je hebt een beeld van hallucinante uitzichtloosheid. Die situatie is geen natuurramp maar het resultaat van een jarenlange Israëlische politiek. De hypothese daarom dat we te maken hebben met een politiek van geleidelijke genocide, wint al maar aan overtuigingskracht. De vluchtelingen en hun nakomelingen, tenslotte, kwijnen al decennia weg in de 59 kampen verspreid over verschillende landen; de oorlog in Syrië heeft hun rampzalige situatie nog extra verergerd.

2. De onderdrukking van het Palestijnse volk behelst méér dan militaire bezetting en nederzettingen. Het gaat om een geco-ordineerde politiek gericht op de "onteigening" van Palestina: onteigening van haar territorium, haar natuurlijke en materiële hulpbronnen en haar economie, vernietiging van haar stedelijk en landschappelijk patrimonium, uitwissen van haar geschiedenis, haar cultuur en haar identiteit. Wat beoogt wordt, is een complete aantasting van het maatschappelijke en politieke weefsel: de Israëlische socioloog, Baruch Kimmerling, noemde het een “politicide”. De etnische zuivering gaat door. De overgebleven Palestijnen, zo luidt het, moeten zich leren schikken naar een “leven als honden” (Moshe Dayan, 1967), zonder waardigheid en in afgesloten enclaves, reservaten of Bantoestans.

Israël is een militaire wereldmacht die oorlog voert tegen een weerloze, civiele bevolking. Vanuit militair noch vanuit politiek noch vanuit juridisch noch vanuit ethisch oogpunt valt een aanvaardbare reden te bedenken waarom deze Staat zich niet zou moeten schikken naar het internationaal recht en de fundamentele ethische principes ervan. Aan Israëls uitzonderingspositie en straffeloosheid moet een einde komen. Resolutie 2334 van de VN Veiligheidsraad toont aan dat de gehele wereld Israëls koloniseringspolitiek veroordeelt, maar noch maatregelen voor de toepassing ervan noch sancties in geval van weigering zijn erin opgenomen.

3. De Israëlische universiteiten vormen een institutionele pijler van een militaristische maatschappij. Zij helpen de onderdrukking en apartheid ideologisch en wetenschappelijk legitimeren en faciliteren. Het leger (IDF) onderhoudt een organische band met de universiteiten en is vaak fysiek aanwezig op de campussen. Vele professoren zijn hogere (reserve)-officieren en universiteiten bieden speciale programma’s aan voor leger- en veiligheidspersoneel; de grote universiteiten geven ook onderdak aan semi-militaire studiecentra in dienst van Israëls "nationale veiligheid". Op het technologische vlak wordt in samenwerking met leger en wapenindustrie bijgedragen aan de ontwikkeling van high-tech wapensystemen (bv. gevechtsdrones technologieën). Aan het 'Technion' wordt zelfs een speciale opleiding georganiseerd voor toekomstige wapenhandelaars. Die handelaars genieten hoe dan ook een belangrijk voordeel op hun internationale concurrenten: hun producten zijn “field-tested” in de Bezette Gebieden, als laboratorium, met de bijna 5 miljoen Palestijnen als “lab-rats”. Hetzelfde kan men mutatis mutandis zeggen van de veiligheidsindustrie. Dankzij de samenwerking tussen de universiteiten, de technologiesector, de militaire inlichtingendiensten en de "homeland security" bedrijven positioneert Israël zich hier als een mondiale marktleider. De 'zonden van Israël' zijn dus "good for business".

4. Het strategische belang, voor Israël, van wetenschap en technologie verklaart waarom de academische boycot zoveel meer weerstand oproept vanwege de Israëlische overheid en haar buitenlandse lobby’s, dan de economische. Hij helpt de ideologische infrastructuur blootleggen van de koloniale en koloniserende staat. Wetenschappelijke en high-tech realisaties, samen met artistieke, vormen bovendien een essentieel bestanddeel van de “Brand Israel” campagne. Zij werd in 2005 gelanceerd om Israël voor een westers publiek presentabel te maken als een modern, westers en “hip” land (daarmee de reële sociologische samenstelling van de Israëlische samenleving verhullend).

Geen enkele Israëlische universiteit of faculteit heeft ooit publiekelijk afstand genomen van, verre van geprotesteerd tegen de bezettingspolitiek of de Gazaoorlogen. Integendeel: ze hebben die invasies toegejuicht en de student-soldaten die eraan deelnamen, extra beloond. Evenmin heeft er ook maar één haar solidariteit betuigd met de gediscrimineerde Palestijnse collega’s en studenten. Weliswaar hebben een aantal Israëlische academici de politiek van hun land publiekelijk gecontesteerd, sommigen hebben zich aangesloten bij de boycotcampagne ("Boycott from Within"), maar hun aantal is bitter klein : hoogstens enkele honderden op een totaal van bijna 9.000. Vandaag zijn zij zo goed als monddood gemaakt zo al niet gebroodroofd, na georkestreerde haatcampagnes. Met de boycot willen we ook hen een hart onder de riem steken.

5. Eén van de eerste slachtoffers van Israëls koloniale politiek is het recht van de Palestijnen op toekomstgericht onderwijs en onderzoek. In boycotdiscussies wordt vaak met de vlag gezwaaid van de “academische vrijheid”, maar dan niet die van de Palestijnse professoren. Hùn academische vrijheid wordt nochtans dagelijks met voeten getreden; hùn recht op mobiliteit en academische samenwerking (binnen- en buitenlands) wordt steeds verder beknot. Bij protesten worden ze met hun studenten gemolesteerd, opgepakt en opgesloten. Campussen worden door zwaarbewapende soldaten bestormd en infrastructuur, bibliotheken, archieven enz. worden kwaadwillig vernield. Recent nog waren de Al Quds, Kadoorie en de Birzeit universiteiten het slachtoffer van dit kwaadaardige hooliganisme.

Met religieus en ultranationalistisch uiterst rechts aan de macht in Israël en een samenleving die “extreem gehersenspoeld is en steeds meer nationalistischer, religieuser, extreemrechtser en zelfs racistischer wordt” (Gideon Levy), is er geen hoop op een verandering van politiek van binnenuit. Alleen internationale, externe druk zal een omslag kunnen teweeg brengen. In afwachting van internationale sancties, ligt de Palestijnse hoop op herstel van hun menselijke waardigheid bij de internationale BDS-campagne (Boycott Divestment, Sanctions) die zij gelanceerd hebben. Zij laat zich inspireren door de boycot tegen de Zuid-Afrikaanse apartheid, in de jaren ’70 tot ’90 van de vorige eeuw. Binnen BDS neemt de academische en culturele boycot een bijzondere plaats in. Ook hier stamt de oproep uit het Palestijnse middenveld. Het Palestijnse PACBI (Palestinian Academic and Cultural Boycott of Israel) is er de stuwende kracht van en het vindt in steeds meer universiteiten in de wereld gehoor.

6. De academische boycotcampagne richt zich op Israëls academische instellingen wegens hun verregaande collusie met de criminele politiek van de overheid. Tegelijkertijd verbindt ze zich tot ondersteuning van de Palestijnse verdrukte collega’s en studenten. Dankzij hun veelgeprezen “soemoed” of standvastigheid slagen de Palestijnen erin, waar ze zich ook bevinden, stand te houden als samenleving. Ze rekenen echter op onze solidariteit. Laten we hen niet in de steek laten.

Het Belgische BACBI kreeg reeds de steun van 478 collega’s uit alle Belgische universiteiten. Zoals in de Beginselverklaring uitdrukkelijk gesteld wordt, geldt de boycot enkel instellingen. De samenwerking met individuele professoren of onderzoekers staat niet ter discussie (behalve wanneer zij uitdrukkelijk omkaderd is door een instelling of de Staat). Valt ook niet onder de boycot: de deelname aan wetenschappelijke netwerken die onder hun partners ook Israëlische onderzoekers tellen. Tenslotte is de boycot geen doel op zich maar een tactiek die erop gericht is bij te dragen tot de realisatie van de rechten van de Palestijnen.

Lees de Beginselverklaring op: bacbi-verklaring.htm.
Wij roepen u op haar te onderschrijven op: bacbi-sign.htm.


De Stuurgroep: Prof. Marie-Christine Closon (UCLouvain), Prof. Patrick Deboosere (VUBrussel), Dr. Pascal Debruyne (UGent), Prof. Lieven De Cauter (KU Leuven), Em.Prof. Herman De Ley (UGent), Lieve Franssen (dirigent Brussels Brecht-Eislerkoor), Carl Gydé (directeur CAMPO), Prof. Perrine Humblet (ULBruxelles), Prof. Marc Jacquemain (ULiège), Raven Ruëll (regisseur).

PS Voor vragen omtrent de boycotcampagne, bezoek de FAQs pagina: klik hier! Lees ook: Lawrence DAVIDSON, "Why The Academic Boycott Is Necessary", klik hier.



________________________________


 

Current Affairs

    Voor het archief klik hier!



 

 
See Copyrights - Disclaimer - Privacy.
(Free script provided by JavaScript Kit).

Webmaster: email