BELGIAN CAMPAIGN FOR AN ACADEMIC AND CULTURAL BOYCOTT OF ISRAEL (BACBI)
 

 
 


BACBI: Poetry


_____________________________


Charles Ducal:



"As in de mond"

                                    tot de staat Israël

Ja, jij, Israël,
bent nu eenmaal beter. Het staat geschreven
in Het Boek. Het spreekt uit je blik
als je hen naderen ziet: in fanatieke kleren,
stoffig, hun pasje klaar in de hand.

Je kijkt naar hen als een schepper van water
in een wereld van zand. Zij wonen toevallig,
zonder belofte, kunnen weggerakeld
als dorre bladeren. Dit is jouw land.

Je hebt geleerd de angst voor vervolging
levend te houden zonder angst, arrogant
als de man die zijn vijand zelf heeft gekozen.
Je slaat hem neer. Je bent bedreigd,

de schuld die uitstaat geeft iedere bulldozer,
iedere tank het recht op veiligheid
zonder grenzen. Je ogen zagen de tempel
verwoesten, de straatstenen onder de hoeven

der kruisridders bloeden. Je bent tweeduizend
jaar oud, was erbij in Treblinka, Schirmeck
en Dachau. Al heb je hun water gestolen,
hun kinderen beschoten, hen achter prikkeldraad

opgesloten, je bent nu eenmaal Gods volk,
uitverkoren op precies deze grond.
Wie onder je bossen, je wegen, je steden
het oude dorp nog hoort schreeuwen,

krijgt as in de mond.

1 augustus 2014.

______________________________



Dareen Tatour:

“Bied weerstand, mijn volk, bied weerstand aan hen”

Bied weerstand, mijn volk, bied weerstand aan hen.
In Jeruzalem smukte ik mijn wonden op en ademde mijn verdriet
En droeg de ziel op mijn palmblad
Voor een Arabisch Palestina.
Ik zal niet zwichten voor een “vreedzame oplossing”,
Nooit mijn vlag laten zakken
Zolang ik hen niet uit mijn land heb verdreven.
Ik zet ze een tijdje aan de kant.
Bied weerstand, mijn volk, bied weerstand aan hen.
Bied weerstand aan de roof van de bezetter
En sluit aan bij de karavaan van de martelaren.
Scheur de schandelijke constitutie aan flarden
Die de desintegratie en de vernedering oplegt
En ons belet de gerechtigheid in ere te herstellen.
Ze offerden onschuldige kinderen;
Zoals Hadil, ze schoten haar neer in het publiek,
Vermoordden haar in vol daglicht.
Bied weerstand, mijn volk, bied weerstand aan hen.
Bied weerstand aan de uitval van de kolonist.
Schenk geen aandacht aan zijn agenten onder
Die ons aan de vreedzame illusie ketenen.
Heb geen angst van onzekere monden;
De waarheid in je hart is sterker,
Zolang je weerstand biedt in een land
Dat zowel rooftochten als overwinningen heeft gekend.
Ali heeft vanuit zijn graf geroepen:
Bied weerstand, mijn opstandige volk.
Schrijf me als proza neer in het adelaarshout;
Mijn ruïnes hebben jou als een tegenzet.
Bied weerstand, mijn volk, bied weerstand aan hen.
Bied weerstand, mijn volk, bied weerstand aan hen.

Vertaling: Joris Iven.



“Een dichter achter de tralies”

In de gevangenis heb ik mensen ontmoet,
te veel om op te noemen:
Moordenaars en misdadigers,
dieven en leugenaars,
eerlijke mensen en mensen die in niets meer geloven,
mensen die de weg kwijt zijn en verwarde mensen,
mensen die zielig zijn en mensen die honger hebben.
En verder, de zieke mensen van mijn vaderland,
geboren uit pijn,
zij die weigerden zich te voegen naar de onrechtvaardigheid
tot ze kinderen werden van wie de onschuld werd onteerd.
De dwang van de wereld liet hen geschokt achter.
Ze werden ouder.
Neen, hun verdriet werd groter,
het werd harder door verdringing,
zoals rozen in gezouten grond.
Ze omhelsden de liefde zonder angst
en werden vervolgd omdat ze verklaarden
“Wij houden eeuwig van dit land”,
terwijl ze hun daden waren vergeten ...
Hun liefde gaf hen dus de vrijheid.
Zie, de gevangenis is er voor minnaars.
Ik heb mijn ziel ondervraagd
op momenten van twijfel en verwarring:
“Wat met jouw misdrijf?”
Zijn betekenis ontgaat me nu.
Ik noemde de zaak en
sprak mijn gedachten uit;
ik schreef over de heersende onrechtvaardigheid,
wensen in inkt,
een gedicht schreef ik ...
De aanklacht heeft mijn lichaam afgemat,
van mijn tenen tot boven in mijn hoofd,
want ik ben een dichter in de gevangenis,
een dichter in het land van de kunst.
Ik word beschuldigd van woorden,
met mijn pen als instrument.
Inkt – bloed van het hart – getuigt
en leest de beschuldigingen.
Luister, mijn lot, mijn leven,
naar wat de rechter zei:
Een gedicht staat terecht,
mijn gedicht zet zich om in een misdaad.
In het land van de vrijheid
is de gevangenis de bestemming van de artiest.

Geschreven op 2 november 2015,
Jelemeh gevangenis.
De dag dat ik de aanklacht ontving.


Vertaling: Joris Iven & Karel Sergen.



“Resist, my people, resist them”

Resist, my people, resist them.
In Jerusalem, I dressed my wounds and breathed my sorrows
And carried the soul in my palm
For an Arab Palestine.
I will not succumb to the “peaceful solution,”
Never lower my flags
Until I evict them from my land.
I cast them aside for a coming time.
Resist, my people, resist them.
Resist the settler’s robbery
And follow the caravan of martyrs.
Shred the disgraceful constitution
Which imposed degradation and humiliation
And deterred us from restoring justice.
They burned blameless children;
As for Hadil, they sniped her in public,
Killed her in broad daylight.
Resist, my people, resist them.
Resist the colonialist’s onslaught.
Pay no mind to his agents among us
Who chain us with the peaceful illusion.
Do not fear doubtful tongues;
The truth in your heart is stronger,
As long as you resist in a land
That has lived through raids and victory.
So Ali called from his grave:
Resist, my rebellious people.
Write me as prose on the agarwood;
My remains have you as a response.
Resist, my people, resist them.
Resist, my people, resist them.

Translated by Tariq al Haydar and posted by "Poem on Trial". The text is also available in Arabic and Hebrew on the same website. For "Dareen's Story" (updated), https://freedareentatour.org/. The website offers more poems of Dareen in translation.



 

Current Affairs

    Voor het archief klik hier!


 

 
See Copyrights - Disclaimer - Privacy.
(Free script provided by JavaScript Kit).

Webmaster: email